Rozdział 3 — Ustawienia

GDZIE

Settings → General → Interface → selektor Default Mode. Domyślnie: „Simple Mode".

TECHNICZNIE

Określa, w którym z dwóch trybów interfejsu aplikacja otwiera się po następnym uruchomieniu. „Simple Mode" to prowadzony przez kreator przepływ pracy w 4 krokach (Import → Processing → Preview → Export, opisany w rozdziale 10 pod Z1–Z4), „Expert Mode" to klasyczny układ trzech paneli z Navigatorem, widokiem 3D (Viewport) i Expert-Inspectorem z rozdziału 2. Wartość jest zapamiętywana między uruchomieniami. Efekt jest identyczny jak w przypadku menu Mode → Simple Mode (⌘1) / Mode → Expert Mode (⌘2), z tą różnicą, że menu przełącza bieżącą sesję, podczas gdy ten selektor ustawia domyślną wartość dla przyszłych sesji. Oba tryby korzystają z tego samego stanu projektu — projekty, kamery i konfiguracja treningu zachowują się przy zmianie trybu. Przyciski paska narzędzi specyficzne dla trybu są natychmiast renderowane od nowa.

GDZIE

Settings → General → Interface → przełącznik „Pause after frame extraction (Expert)". Domyślnie: wyłączony.

TECHNICZNIE

Dotyczy wyłącznie trybu Expert i wyłącznie materiału wideo. Gdy przełącznik jest wyłączony (domyślnie), duży przycisk nazywa się „Start Processing", a cały proces przebiega jednym ciągiem: wyciągnięcie obrazów z wideo, sprawdzenie jakości obrazu, ustawienie kamer, trening. Gdy jest włączony, ten sam przycisk nazywa się „Extract Frames" i proces zatrzymuje się po wyodrębnieniu i przejrzeniu pojedynczych klatek. W tej przerwie możesz przejrzeć zestaw obrazów w Navigatorze, usunąć pojedyncze obrazy i zmienić ustawienia treningu, zanim sam uruchomisz resztę. Wartość jest zapamiętywana między uruchomieniami. Na tryb Simple ani na importy, które już składają się z pojedynczych obrazów, nie ma wpływu — tam nie ma nic do wyodrębnienia.

GDZIE

Settings → General → Interface → przełącznik „Show marker recipe suggestions". Domyślnie: włączony.

TECHNICZNIE

Pozwala aplikacji po imporcie po cichu szukać w twoich obrazach markerów AprilTag i w razie potrzeby zaproponować ci inny przepis SfM. Wskazówka pojawia się jako baner w Expert-Inspectorze nad sekcją Cameras & Capture i oferuje przełączenie na Professional, który wykorzystuje wielokrotnie znalezione markery jako sztywne kotwice dla dokładniejszych pozycji kamer. Liczy się tylko to, co jest naprawdę użyteczne: identyfikator markera musi wystąpić w co najmniej trzech obrazach, w przeciwnym razie nie daje użytecznego śladu i pozostaje niezliczony — kilka różnych identyfikatorów, z których każdy występuje tylko raz, niczego więc nie uruchamia. Wskazówka pojawia się ponadto tylko wtedy, gdy natywne SfM rzeczywiście działa i nie ustawiono jeszcze przepisu wyższej jakości, i znika, gdy tylko rozpocznie się przebieg. Przełącznik jest trwałą formą „Don't suggest again" z samego banera; kliknięcie tam wyłącza go tutaj. Odwrotnie: ponowne włączenie tutaj liczy się jako świadomy nowy początek: także wskazówka odrzucona dla bieżącego importu zostanie sprawdzona ponownie.

GDZIE

Settings → General → Interface → selektor Language. Domyślnie: „System Default" (podąża za językiem systemu macOS).

TECHNICZNIE

Wybiera język wyświetlania całego interfejsu aplikacji, niezależnie od języka systemowego macOS. Selektor zawiera pozycję „System Default" i 18 stałych języków: English, Deutsch, Français, Español, Português, Italiano, Nederlands, 日本語, 中文, 한국어, Svenska, Norsk, Dansk, Suomi, Polski, Čeština, Русский, Türkçe. Przy „System Default" aplikacja podąża za językiem macOS. Przy wyraźnym wyborze ustawienie języka jest zapamiętywane między uruchomieniami; pełny efekt zwykle wymaga ponownego uruchomienia aplikacji, ponieważ pakiety lokalizacyjne są ładowane tylko przy starcie.

GDZIE

Settings → General → Viewport → selektor Background. Domyślnie: „Dark Gray" (RGB 0.1, 0.1, 0.1).

TECHNICZNIE

Ustawia kolor tła widoku 3D (Viewport). Trzy opcje: „Dark Gray" (RGB 0.1, 0.1, 0.1 — domyślnie), „Black" (0, 0, 0) i „White" (1, 1, 1). Wybór działa natychmiast na działający renderer Metal i jest zapisywany w User-Defaults, przeżywa więc ponowne uruchomienia aplikacji. Istnieje dokładnie jedno ustawienie z trzema sposobami obsługi: ten selektor, menu Viewport → Background (M21, M22, M23) oraz klawisz B w widoku 3D — wszystkie zapisują przez ten sam setter — kto przełącza przez menu lub klawisz, widzi potem nową wartość również tutaj w selektorze ustawień. (Do wersji v1.7 włącznie aplikacja nie zapamiętywała wyboru, a słowo „Default" w selektorze było w tym sensie nieuczciwe; od 2026-07-18 wszystkie trzy sposoby są zgodne.) Świadomy skutek tej zmiany: białe tło pozostaje białe także po ponownym uruchomieniu i tkwi tym samym również w zrzutach ekranu i eksportach wideo orbitalnego. Nadal aktualne dla nagrań: białe tła mocniej uwydatniają zielone/niebieskie plamki (floaters), ciemne tła lepiej nadają się do czystych nagrań renderowanych.

GDZIE

Settings → General → Viewport → wybór koloru „Selection color". Domyślnie: czerwony (RGB 1, 0, 0).

TECHNICZNIE

Ustala odcień, na jaki zabarwiane są zaznaczone w trybie edycji punkty gaussowskie — czyli to, co właśnie zaznaczyłeś pędzlem lub płaszczyzną cięcia i co w następnym kroku usunąłbyś lub odbarwił. Wybór koloru nie zna przezroczystości. Zmiana jest natychmiast zapisywana w User-Defaults i przekazywana do działającego renderera, widok więc przebarwia się z kolejną klatką; ponowne uruchomienie nie jest konieczne. Odcień jest wyłącznie wizualny i nie znajduje się w żadnym eksportowanym pliku.

GDZIE

Settings → General → Viewport → wybór koloru „Cylinder color". Domyślnie: cyjan (RGB 0.1, 0.9, 1.0).

TECHNICZNIE

Ustala odcień cylindrycznego przycięcia — zarówno siatki drucianej, jak i zawartości, którą cylinder obejmuje. Uwaga, oba odcienie oznaczają coś przeciwnego: kolor zaznaczenia (S39) oznacza to, co ma zniknąć, kolor cylindra oznacza to, co pozostaje. Dlatego są ustawiane osobno i fabrycznie wyraźnie się różnią. Jak w S39, bez przezroczystości, działa natychmiast i jest wyłącznie wizualny.

GDZIE

Settings → General → Viewport → przełącznik „Invert vertical navigation". Domyślnie: wyłączony.

TECHNICZNIE

Odwraca kierunek góra/dół w nawigacji po widoku 3D. Zakres od 2026-07-18: krążenie (orbit), spojrzenie w trybie lotu oraz przesuwanie (pan) — to ostatnie zarówno przez gest, jak i przy przeciąganiu prawym przyciskiem myszy, czego flaga wcześniej w ogóle nie odczytywała. Wcześniej przełącznik działał tylko połowicznie, kto go włączał, poruszał dwoma gestami przeciwnie do siebie. Przy przesuwaniu pionowy ruch myszy z natury ma odwrotny znak niż przy krążeniu, dlatego jest tam odwracany warunkowo zamiast kopiowany z krążenia — kto nigdy nie dotyka przełącznika, niczego z tej korekty nie zauważa. Zoom pozostaje świadomie wykluczony: tam o znaku decyzji decyduje już kierunek przewijania systemu, a delty sterują odległością i kątem patrzenia, a nie nawigacją pionową.

GDZIE

Settings → General → Training → selektor Live Preview. Domyślnie: „Every 50 Iterations".

TECHNICZNIE

Określa, w jakim odstępie iteracji bieżący migawkowy stan treningu jest renderowany w widoku 3D. Cztery dyskretne wartości: 0 („Off"), 50, 250, 1000 iteracji. Przy aktywnym Live Preview trener kopiuje bufor Gaussianów z GPU do osobnego bufora renderowania i wyzwala ponowne rysowanie widoku. Przy „Off" widok jest aktualizowany dopiero po zakończeniu treningu. Koszt wydajnościowy: co 50 iteracji ok. 5–10% wolniej na M3 Ultra, co 250 iteracji ok. 1–2% wolniej, co 1000 iteracji niemierzalnie. Narzut pamięci stały, ok. 2 GB na bufor migawki, niezależnie od odstępu. Zakres obowiązywania: wartość należy do aplikacji, nie do sceny. Jest z powodów technicznych przenoszona razem z ustawieniami treningu, ale przy otwieraniu pliku sceny, przy zmianie ustawienia domyślnego (Preset) i przy automatycznym przełączaniu 360° jest wyraźnie zachowywana — wcześniej otwarta scena nadpisywała własne tempo podglądu tempem autora sceny, włącznie z „Off". Z tego samego powodu nie liczy się do porównania przepisu i nie wyzwala odznaki „Modified" przy ustawieniu domyślnym. Także „Continue Training" kieruje się aktualną wartością, a nie tą, która obowiązywała przy pierwotnym przebiegu — kontynuacja od tego czasu w ogóle pokazuje podgląd i respektuje to, gdy ktoś go w międzyczasie wyłączył. Jest to zarazem jedyne ustawienie tego okna, które nie przetrwa ponownego uruchomienia aplikacji: w odróżnieniu od wszystkich innych pozycji tutaj nigdzie nie jest zapisywane na trwałe, każde uruchomienie zaczyna się znów od „Every 50 Iterations". Trening już działający nie zmienia już swojego tempa; zmiana obowiązuje dopiero przy kolejnym przebiegu. Przy odstępie 50 wrażenie wizualne to płynne „wyrastanie" chmury punktów, przy 1000 wygląda to szarpanie.

GDZIE

Settings → General → Training → przełącznik „Save a PLY automatically after each run". Domyślnie: włączony.

TECHNICZNIE

Po każdym zakończonym przebiegu — świeżym przebiegu i kontynuacji — zapisuje wynik jako PLY w folderze eksportu (training_<znacznik_czasu>.ply). Sama funkcja istnieje od v1.7.0, działała jednak bez żadnego wskazania i bez przełącznika; od 2026-07-18 jest widoczna i można ją wyłączyć. Uwaga przy wyłączaniu: automatyczny zapis jest siatką bezpieczeństwa — bez niego ukończony przebieg istnieje tylko w pamięci roboczej, dopóki sam go nie wyeksportujesz lub nie zapiszesz jako scenę. Uwaga przy pozostawieniu włączonego: plik przy scenach bogatych w szczegóły osiąga ok. 2 GB. Jeśli ustawienie nigdy nie było dotykane, obowiązuje „włączony": brakująca wartość w User-Defaults jest wyraźnie odczytywana jako „włączony", nie jako „wyłączony" — inaczej każdy dotychczasowy użytkownik po cichu straciłby tę siatkę bezpieczeństwa. Folder docelowy zależy od buildu: bez sandboxa ~/Documents/RadianceKit/Exports, natomiast w wersji z App Store ~/Library/Containers/…/Documents/RadianceKit/Exports — dlatego obok znajduje się przycisk (S37).

GDZIE

Settings → General → Training → przycisk „Show Exports Folder…". Czysta akcja, brak zapisanej wartości.

TECHNICZNIE

Otwiera w Finderze folder, do którego zapisywane są automatyczne pliki PLY z S36. Istnieje, ponieważ ścieżka różni się w zależności od buildu, a pliki w wersji z App Store znajdują się w kontenerze aplikacji, gdzie nikt nie zagląda — właśnie dlatego wielokrotnie sprawiały wrażenie „zaginionych". Przycisk i mechanizm zapisu używają tej samej definicji ścieżki, nie mogą więc się rozjechać. Brak zapisywanego stanu.

GDZIE

Settings → AI Helpers → pierwsza sekcja → przełącznik „AI Helpers enabled". Wartość domyślna: włączony.

TECHNICZNIE

Główny przełącznik dla wszystkich funkcji AI Helpers w potoku przetwarzania. Gdy wyłączony, potok importu i SfM całkowicie pomija wszystkie etapy wstępnego przetwarzania oparte na ML — brak wywołania Apple Vision, brak ładowania modelu CoreML, brak wybudzania NPU. Gdy włączony, konsultowane są poszczególne opcje podrzędne (S12–S13). Wartość jest zapamiętywana między restartami. Wpływa na następujące etapy: (a) wstępna kontrola jakości klatek przed SfM (S12), (b) wykrywanie zamknięć pętli (S13). Ważne: gdy wyłączony, wszystkie opcje podrzędne w tej zakładce są zablokowane i wizualnie wyszarzone. Notatka w stopce podkreśla, że wszyscy Pomocnicy AI działają wyłącznie on-device — brak przesyłania obrazów, brak przetwarzania w chmurze. Gwarancja prywatności wynika z użycia wyłącznie frameworka Apple Vision (lokalnie na Neural Engine) oraz modeli CoreML, które znajdują się bezpośrednio w pakiecie aplikacji.

GDZIE

Settings → AI Helpers → sekcja Available → przełącznik „Frame quality check". Wartość domyślna: włączony.

TECHNICZNIE

Włącza kontroler jakości klatek, który analizuje każdą zaimportowaną klatkę przed wywołaniem SfM. Dla każdej klatki sprawdzane jest rozmycie ruchu, prześwietlenie i niedoświetlenie, zbyt mała struktura obrazu oraz zasłonięty fragment obiektywu; wykryty problem jest dodatkowo klasyfikowany według stopnia nasilenia (bez uwag, ostrzeżenie, poważny). Klatki bez zastrzeżeń przechodzą bezpośrednio dalej. Problematyczne klatki uruchamiają modalne okno potwierdzenia, które wyświetla każdą problematyczną klatkę wraz z miniaturą i uzasadnieniem, pytając, czy ma zostać usunięta — do wyboru: zachować wszystkie, usunąć wszystkie zakwestionowane albo dokonać własnego wyboru. Ważne: brak automatycznego usuwania — okno dialogowe jest zawsze wymagane, ostateczną decyzję zachowuje użytkownik. Gdy wyłączony, wszystkie klatki są przekazywane do SfM bez sprawdzania. Przy wyłączonym przełączniku głównym (S11) ta opcja jest wizualnie wyszarzona i bez efektu.

GDZIE

Settings → AI Helpers → sekcja Available → przełącznik „Loop closure detection". Wartość domyślna: włączony.

TECHNICZNIE

Włącza wykrywanie zamknięć pętli oparte na Apple Vision Feature Print. Dla każdej zaimportowanej klatki obliczany jest Feature Print, neuronowe osadzenie (embedding) treści obrazu. Następnie Feature Printy są porównywane parami; wystarczająco podobne pary, które w kolejności rejestracji są odpowiednio od siebie oddalone (czyli nie są bezpośrednimi sąsiadami), są identyfikowane jako „kandydaci na zamknięcie pętli" i zapisywane w pomocniczym pliku JSONL w folderze projektu. Ma to charakter wyłącznie informacyjny — zaimportowana sekwencja obrazów nie jest modyfikowana. Cel: dostarczenie solverowi SfM (zwłaszcza COLMAP) wskazówki, że te klatki powinny tworzyć wspólny klaster w przestrzeni 3D. W przypadku natywnego SfM informacja pomocnicza ma obecnie charakter wyłącznie dokumentacyjny; COLMAP wykorzystuje te wskazówki wewnętrznie poprzez niestandardowy plik dopasowań (możliwa ręczna integracja, brak automatycznego powiązania). Gdy wyłączony, żadne Feature Printy nie są generowane. Przy wyłączonym przełączniku głównym (S11) wizualnie wyszarzony.